EDA 001 : The Sharp tooth shop
วันนี้เป็นวันจันทร์ ให้ตายสิ ชั้นเกลียดวันจันทร์ชะมัด….ยัยผู้หญิงงี่เง่านั่นก็สั่งให้มาที่นี่วันจันทร์….
ถึงบอกว่าให้มาดูสถานที่ ที่อยู่ระหว่างเตรียมการ….แต่ย้ายที่ทำงานนี่มันไม่สนุกเลยนะ!!
โดนเฉพาะเมืองที่ฝนตกตลอดเวลาแบบนี้…. รู้มั้ยว่าไม่มีอะไรแย่ไปกว่าตุ๊กตายัดนุ่นเปียกๆน่ะ
…ถึงไม่สบอารมณ์เท่าไร ตอนนี้ก็ยืนอยู่น่าร้าน Sharp Tooth แล้ว….
…………..พอมองหน้าร้านเสร็จก็ต้องถามตัวเองว่ามาถูกที่มั้ยฟร่ะ?
ยัยนั่นบอกว่ามันเป็นร้านมีดไม่ใช่หรือไงกัน?
ไอ้ไดโนเสาร์สีแดงสดตัวเป้งหน้าร้านนี่ พนันได้เลยว่าเจ้าคนสร้างเป็นพวกแยงกี้ไร้สมองที่แต่งตัวแปลกๆ แหง แซะ!
เฮ้อออ ให้ตายสินะ ทำไมถึงชอบเอาตัวปัญหามาให้ปวดหัวอยู่เรื่อยกัน?
หลังจากถอนหายใจยาวๆ ซักรอบ ก็ได้เวลาเปิดประตูร้านซักที
ตากฝนนานๆก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ รู้งี้วันนี้ใช้พวงกุณแจพลาสติกดีกว่า….
ไว้ค่อยกลับไปซักแล้วกันเจ้าเท็ดดี้แบร์น่ะ (**หมายเหตุ พูดถึงพวงกุญแจ)
“สวัสดีครับ มีอะไรให้ช่วยรึเปล่าครับ?”
ทันทีที่ย่างเท้าก้าวเข้าร้านก็มีเสียงทักมาจากผู้ชายที่นั่งอยู่หลังเคาท์เตอร์พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูน่าคลางแคลง
……. “อ่า…. มาดาม ลี บอกให้มาที่นี่ นายคงเป็น สมิธ สินะ?” ชั้นเอ่ยถามโดยรู้คำตอบอยู่แล้ว
ไม่ยากนักที่จะบอกว่าเค้าเป็นคนทโดนบอกให้มาหา
เพราะได้ข่าวว่าเจ้าของที่นี่เป็นคนแปลกๆที่ไม่ชอบทำงานกับใครถ้าไม่จำเป็น….
“อาฮะ กำลังรออยู่ทีเดียว” เค้าพูดพร้อมกัยรอยยิ้มเย็นๆ ที่ดูน่าคลางแคลงเหมือนเดิม
“ปิดประตูแล้วพลิกป้ายเป็น Close ซะ ผมจะพาคุณไปดูข้างล่าง”
เค้าพูดพลางเปิดไม้กั้นเคาท์เตอร์เพื่อให้ผมเดินตามเค้าไปห้องด้านหลัง
พอพลิกป้ายหน้าร้านตามที่นายสมิธบอกแล้วมองรอบๆ
ก็พบว่าร้านนี้ภายในกับภายนอกช่างต่างกันอย่างประหลาด
เหมือนข้างนอกเป็นเด็กซนๆ ที่ทำตัวเกเร แต่ในร้านกลับจัดแบบเรียบง่ายเป็นระเบียบ และดูเรียบร้อย
ผนังสี warm white และ เฟอร์นิเจอร์ที่ทำจากไม้กับกระจก ดูเหมือน คนละ โลกกับข้างนอกนั่น….
แต่ที่แน่ๆ….. หลังมองของที่เรียงรายในตู้กระจกหลังเคาท์เตอร์…
ร้านนี้ควรจะเรียกว่าร้านขายอาวุธมากกว่าร้านมีดธรรมดา….
“คุณคงไม่คิดจะยืนอยู่ตรงนั้นทั้งวันหรอกนะ?”
เจ้าของสถานที่ ยืนอยู่หน้าประตูที่อยู่สุดทางยาวของห้องด้านหลัง
พูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูยียวนและรอยยิ้มที่กวนประสาท
“เออ ไปเดี๋ยวนี้นะแหละ” ผมพูดด้วยเสียงหงุดหงิด
…สมิธ เจ้าของสถานที่นี้ชือ ทวิสเตอร์ เอสเอส สมิธ
ถึงจะไม่เข้าใจว่าใครที่ไหนจะใช้ชื่อกลางสองตัวมั่งก็เถอะ
แต่มาดามลี บอกว่า อย่าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวหมอนี่โดยไม่จำเป็น….
เท่าที่ดูไม่จำเป็นก็ไม่อยากยุ่งด้วยหรอกเฟ้ย!
“ยังทำไม่เสร็จ แต่คงไม่ได้เป็นพวกบอบบางขนาดแค่ปีนบันได้จะบ่นหรอกนะครับ?”
สมิธเปิดประตูห้องด้านในสุดพร้อมรอยยิ้มที่น่าหงุดหงิดนั่น
“หุบปากแล้วนำลงไปเงียบๆ ซะ”
ผมหงุดหงิด….ใช่ผมต้องยอมรับว่าผู้ชายคนนี้ทำผมหงุดหงิด
ทวิสเตอร์ เอสเอส สมิธ เป็นผู้ชายที่แค่อยู่ด้วยไม่กี่นาทีก็ทำให้รู้สึกหงุดหงิดได้ง่ายๆ
สมิธไม่ใช่ผู้ชายตัวใหญ่ เค้าแต่งตัวด้วเสื้อเชิ้ตขาวกางเกงยีนต์สีดำ รองเท้าบู๊ทที่พับลงมาแต่ก็ผูกเชือกไว้เรียบร้อย
ผมสีแดงฟูชี้ดูเหมือนขนหมาซักพันธุ์ ที่ปล่อยยาวแล้วรวมด้านหลัง
มีตาสีทองที่หางตาชี้ขึ้นเหมือนแมว ที่หากมองผ่านกรอบแว่นจะรู้สึกถึงความไม่เป็นมิตรสุดๆ
และมีรอยยิ้มที่กวนประสาทสุดๆ แถมตั้งแต่เข้ามาหมอนี่ยังไม่หุบยิ้มน่ารำคาญนั่นซักครั้งเดียว
“ว้า~ แย่จังเลยน้าาา ดูแล้วคุณไม่มีอารมณ์ขันเอาซะเลยนะ คุณอีด้่า”
เค้าขำเบาๆพร้อมรอยยิ้มที่น่าหงุดหงิดของเค้า
“ใช่ แล้วถ้านายยังไม่ลงไปซะเดี๋ยวนี้นายโดนชกแน่”
ชั้นพูดจริง เพราะหมอนี่น่าหงุดหงิดจนรู้สึกว่าอยากจะทำอย่างนั้นแล้วแม้ว่ามันจะไม่ดีกับการทำงานก็เถอะ
“โอเค โอเค งั้นตามลงมาดีๆนะครับคุณเสือขาว คุณนี่ดุชะมัดเลย นะเนี่ย”
พูดจบเค้าก็ถอนหายใจเบื่อๆ ทีนึงทั้งๆยังคงยิ้มที่ดูน่าหงุดหงิดนั่นอยู่
ก่อนจะปีนบันไดลงไปข้างล่าง…
เร็วเกินกว่าที่จะทันอ้าปากตอบโต้ออะไรความมืดเบื้องล่างก็กลืนหมอนั่นหายไปซะแล้ว
“……………ให้ตายสิ”
ชั้นได้แต่สบถแล้วเกาหัวด้วยความหงุดหงิดก่อนจะปีนตามหมอนั่นลงไป
sharp tooth shop เป็นร้านที่ดูแปลกๆ แต่เจ้าของน่าจะเรียกว่าแปลกยิ่งกว่า
**************
The sharp tooth shop end./ To be continue
*************
หวังว่าจะอ่านรู้เรื่อง= =" เวลาเขียนเป็นเท๊กไม่มั่นใจจริงๆว่าจะสนุกหรือไม่
แบบการ์ตูนเรายังรู้นะว่าตอนนี้สนุกหรือไม่สนุก
ป.ล. พื้นที่โฆษณา
